Maandag 7 april
Vanochtend begon de ochtend om 09:30. Ondertussen is Mohammed onze vaste chauffeur geworden. Na een goed ontbijt en het wachten op een aantal mensen gaan we richting Ramallah. Op weg naar Ramallah rijden we op een gegeven moment tussen de muur door. Momenteel is er nog een doorgang tussen twee werelden, Mohammed (onze chauffeur) geeft aan dat dit binnen nu en een maand verleden tijd zal zijn. Gisteren zijn we voor het eerst voorgesteld aan de muur. Toen bracht de betonnen, koude vier meter hoge scheidingsmuur nog sterke emoties naar boven. Hoewel we nooit zouden moeten mogen wennen aan een muur van wie we nu al weten dat deze ooit omlaag gehaald zal worden, merk ik toch dat de eerste emoties zijn afgenomen.
We maken op weg naar Ramallah een tussenstop bij The Jazoor foundation for health and social development. 
In een gesprek met Insaaf en Mounir komen we meer te weten over het dagelijkse leven van Palestijnen; hun struggle. Er komen issues naar boven waar de wereld zich voor zou moeten schamen. Wij zijn diegenen die zuchtend en met verdwaasde blikken de verhalen horen terwijl Insaaf en Mounir grappen maken en lachen om de onwerkelijke situatie waar ze mee te maken hebben.
Ramallah brengt bij de gemiddelde Nederlander een beeld naar boven dat door onze eerste blik op de stad meteen verdampt. Het merendeel van de ‘Nederlandse’ delegatie heeft een beeld van Ramallah als spookstad: ongeorganiseerd en danger op de loer. Als we de prachtige stad binnenrijden is dit beeld gevaarlijk snel van de baan. Hoe kan het dan wij; jongeren met een Arabische afkomst of met veel interesse voor de Arabische wereld en daardoor goed op de hoogte zijn van het wel en wee van de wereld zo een slecht beeld hebben? We staan daarnaast kritisch tegenover de media en nemen niet snel iets aan voor zoete koek. Toch hebben we ons een ver van realistisch beeld laten opleggen van deze stad.
De Birzeit university is onze bestemming van de reis, de universiteit ligt nabij Ramallah.
We worden opgevangen door Yasser Darwish die ons vertelt over de manieren waarop Palestijnen worden belemmerd in de consumptie van onderwijs. Shereen die in de eindfase van haar studie zit praat vervolgens samen met vijf mediastudenten verder met ons over media en de nut en de noodzaak van het effectief inzetten van dit middel in het conflict.
Als de discussie tot een einde is gekomen krijgen we een rondleiding door de universiteit. We worden langs de verschillende studio’s en sets geleid die gebruikt worden om onder andere worden gebruikt om verschillende producties te maken en voor radio-internet.
Als we onze lunch achter de kiezen hebben – die overigens niet te vergelijken is met het eten bij de UvA, voor de duidelijkheid: in positieve zin – is het tijd voor praatjes met de studenten. We komen op het idee om iedere Palestijnse jongeren met een Palestijnse sjaal te vragen ons in één woord uit te leggen wat de sjaal voor haar/hem betekent uit te leggen. Meer dan driemaal moeten we uitleggen dat het echt de bedoeling is dat het één woord is. Hieruit blijkt maar weer hoe sterk er een behoefte is om zijn/haar verhaal kwijt te raken voor ieder luisterend oor.
Jongens onder elkaar op de Birzeit University
Het duurt even voor iedereen de bus weer in is, er is zoveel te bespreken met de studenten. Een aantal uit de groep voelt zich zo thuis op de universiteit dat er een grote kans is dat een aantal hier binnenkort weer terug te vinden is.
The next stop is het Graf van Arafat. 
Dit bezoek biedt uiteraard weer genoeg aanleiding om zijn rol te bediscussieren. Voor we de weg naar Jeruzalem inzetten vangen we nog een glimp op van het ziekenhuis van Ramallah. We schrikken van de volle wachtkamers en de verhalen over de slechte aanvoer van medicijnen en aparatuur.
We zijn nog niet op de helft van de reis maar hebben al zoveel gezien dat ons aan het denken heeft gezet. Zoals iedere dag duurt het ook deze dag weer even voor we onze bedden opzoeken. De Damascus gate en het pleintje voor ons hostel vormen de ideale plek om onder het genot van thee met elkaar door te praten.
